ท่านดุข้าเกินไป ข้ากลัว

ท่านดุข้าเกินไป ข้ากลัว

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูก ร่างนุ่มนวลอุ่นละมุนโถมเข้าสู่อ้อมอก ชายผ้าไหมบางเบาปัดผ่านหลังมือ ราวกับปลายนิ้วกรีดผ่านสายพิณ

เสียงพิณดังกังวาน และสะกิดโดนสายใจของเฮ่อเยี่ยนหลี่เข้าอย่างจัง

ตอนที่เฮ่อจืออวี่ตะโกนเรียกชื่อเฉียวหว่านเหยียน เฮ่อเยี่ยนหลี่ก็สังเกตเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังวิ่งไปหานาง ในใจเขามั่นใจเหลือเกินว่าเฉียวหว่านเหยียนไม่มีทางปล่อยโอกาสดีๆ เช่นนี้ไปแน่ และคงจะวิ่งเข้าหากันทั้งสองฝ่ายกับเฮ่อจืออวี่ตามสัญชาตญาณ

แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่า ท่ามกลางฝูงชนเนืองแน่น คนแรกที่นางมองเห็นกลับเป็นเขา

คนที่จิตใต้สำนึกก้นบึ้งของนางนึกถึงเวลาเจออันตราย ก็คือเขา

ในชั่วพริบตาที่เฉียวหว่านเหยียนโถมกอดเขา เฮ่อเยี่ยนหลี่ก็อ้าแขนรับร่างนางไว้อย่างมั่นคง แล้วรวบตัวนางเข้ามากอดแน่นแนบอก