พระราชทานสมรส

พระราชทานสมรส

เฉียวอี้ฮวนหน้าซีดเผือด ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

เสี่ยวอิ๋งที่อยู่ข้างหลังคราวนี้ไม่กล้าปริปากพูดอะไร นางกลัวจิ้งอ๋องคนนี้จากใจจริง

จากคนที่มีร่างกายครบสมบูรณ์ ก็เพราะจิ้งอ๋องแท้ ๆ ถึงต้องเสียแขนไปข้างหนึ่งจนกลายเป็นคนพิการ

หากคราวนี้ทำให้จิ้งอ๋องไม่พอใจขึ้นมาอีก ต่อให้เป็นองค์รัชทายาทก็คงรักษาชีวิตนางไว้ไม่ได้

เฮ่อจืออวี่จึงบอกว่า “อี้ฮวน จิ้งอ๋องเป็นคนพูดจาไม่ไว้หน้าใคร เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ว่าแต่เจ้ามาที่นี่มีธุระอะไรรึเปล่า”

แถวนี้เป็นเรือนพักของพวกผู้ชาย ถ้าอี้ฮวนไม่มีธุระจริง ๆ คงไม่แวะมาที่นี่แน่

เฉียวอี้ฮวนชะงักไปนิด ชั่วครู่จึงกระซิบเสียงเบา “ความจริง... ความจริงข้าได้ยินคนคุยกันมา เลยตั้งใจจะมาทูลฝ่าพระบาทเพคะ”

“เรื่องอะไรรึ เจ้าไม่ต้องกลัว ค่อย ๆ เล่ามาเถอะ”