ข้าแค่ต้องการสั่งสอนเจ้าเท่านั้น

ข้าแค่ต้องการสั่งสอนเจ้าเท่านั้น

เฉียวหว่านเหยียนหยุดชะงักตรงประตูครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเดินเข้าไป หางตากวาดมองไปทางห้องด้านใน แต่ถูกฉากกั้นบังไว้จนมองไม่เห็นข้างใน จึงยากจะรู้ได้ว่าตอนนี้หลิวเยียนหรันฟื้นแล้วหรือยังไม่ฟื้น

ถ้านางฟื้นขึ้นมาแล้ว จะพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดกับองค์รัชทายาทไปบ้างหรือไม่

แล้วถ้ายังไม่ฟื้น ตัวเองในตอนนี้จะหาทางกลบเกลื่อนเอาตัวรอดไปได้อย่างไร

เฉียวหว่านเหยียนมองสีหน้าสงบนิ่งสุขุมของเฮ่อจืออวี่ ก็เดาไม่ออกว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ ในหัวนางแล่นพล่านด้วยความคิดมากมายพลางลอบคำนวณอยู่ในใจ

“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าพระบาทเพคะ” เฉียวหว่านเหยียนย่อกายคารวะอย่างสง่างามและเหมาะสม

“ไม่ทราบว่าฝ่าพระบาทเสด็จมาดึกดื่นเช่นนี้ มีเรื่องอันใดหรือเพคะ”