กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
สมน้ำหน้า
เฉียวหว่านเหยียนไม่ได้หยุดเดินเพราะเสียงเรียกของเขา อวิ๋นเหิงไม่ทันคิดอะไรขาก็ก้าวตามไปขวางนางไว้แล้ว
“หว่านเหยียน ข้าไม่รู้ว่าเป็นเจ้า เจ้าอย่าโกรธเลยนะ ข้าผิดเอง ไม่ควรพูดกับเจ้าแบบนั้น”
แสงจันทร์นวลสาดส่องลงมาต้องพื้นดิน นัยน์ตาของเฉียวหว่านเหยียนสะท้อนประกายจันทร์อันงดงาม พอได้ยินคำนี้ นางก็เงยหน้าขึ้นมองสีหน้าที่ดูรู้สึกผิดของเขา
“มีใครมาหาท่านหรือ”
อวิ๋นเหิงไม่ได้ปิดบังอะไร บอกความจริงไปตามตรง
เฉียวหว่านเหยียนเข้าใจทันที ที่แท้ลู่จินเหย่ก็มาที่นี่นี่เอง กะไว้แล้วว่าคงอยากได้ยาถอนพิษกู่แม่ลูกจากมืออวิ๋นเหิง แต่อวิ๋นเหิงในตอนนี้มีหรือจะยอมให้เขา