คนบ้านเดียวกันก็ต้องช่วยคนบ้านเดียวกันสิ

คนบ้านเดียวกันก็ต้องช่วยคนบ้านเดียวกันสิ

หลิวเยียนหรันพูดว่า “ในเมื่อเธอรู้ว่านางเอกคืออี้ฮวน ทำไมถึงยังรังแกเธอเหมือนร่างเดิมอีกล่ะ พวกเราเป็นคนยุคปัจจุบันในศตวรรษที่ยี่สิบสามนะ ความคิดต้องเปิดกว้างและมีขอบเขตสิ จะยอมแลกทุกอย่างเพื่อไต่เต้าขึ้นไปหาอำนาจวาสนา แล้วเหยียบย่ำเลือดสดๆ ของผู้คนนับไม่ถ้วนไม่ได้หรอก!”

เฉียวหว่านเหยียนฟังแล้วมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก ศตวรรษที่ยี่สิบสามอะไรกัน คนยุคปัจจุบันอะไรกัน

“แต่ถ้าฉันไม่แก่งแย่งชิงดี จุดจบของฉันคงน่าเวทนามาก”

หลิวเยียนหรันจู่ๆ ก็ดึงมือของนางมากุมไว้พลางถอนใจพูดว่า “เพื่อนสาว เธอคิดตื้นไปแล้ว ตราบใดที่เธอไม่ทำเรื่องไร้สามัญสำนึกเหมือนร่างเดิม ก็ไม่มีทางตกต่ำจนต้องตายอย่างน่าเวทนาหรอก!”