กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คนธรรมดาไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ยังคงธรรมดา
หลิวเยียนหรันดิ้นรนสุดชีวิต แต่เส้นผมกลับถูกกระชากไว้แน่น ต่อให้ในใจจะหวาดกลัวแค่ไหนก็ดิ้นไม่หลุด
นางกัดฟันหน้าตาบิดเบี้ยวคิดจะพุ่งออกไปทางประตู แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นได้แค่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
เสียงสตรีที่ดังขึ้นข้างหูราวกับนางอสูรที่ก้าวออกมาจากขุมนรก ทั้งที่เป็นคำพูดที่อ่อนโยนอย่างยิ่งแถมยังแฝงแววล้อเล่นเอาไว้ แต่กลับไม่ทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว
เหมือนกับเหยื่อที่ไร้ทางสู้ถูกสัตว์ร้ายกักขังไว้ใต้อุ้งเท้า แล้วหยอกเล่นอย่างนึกสนุก
พอมันเล่นจนพอใจแล้ว เหยื่อก็จะถูกกลืนกินลงท้อง
น่ากลัว นางน่ากลัวเกินไปแล้ว