อวิ๋น·สองมาตรฐาน·เหิง

อวิ๋น·สองมาตรฐาน·เหิง

เฉียวหว่านเหยียนเอนพิงที่พักแขนของตั่งนุ่ม พอดีหันหลังให้ประตู จึงมองไม่เห็นคนที่ยืนออกันอยู่เต็มหน้าประตูในตอนนี้

พอนางรู้สึกถึงไอเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามา ก็ดึงผ้าห่มนุ่มบนตัวให้กระชับขึ้น

อวิ๋นเหิงเหลือบมองร่างของอวิ๋นเหยาแล้วเบาใจลงบ้าง แต่ไม่ได้ซักไซ้หรือดุว่าเรื่องที่นางแอบหนีออกจากหุบเขาโอสถ เพียงแค่สั่งออกไปเรียบๆ อย่างใจเย็น

“ปิดประตูด้วย”

เฉียวหว่านเหยียนนึกว่าเป็นฉางอันจึงไม่ได้คิดอะไรมาก นิ้วมือขาวเนียนเรียวยาวพลิกหน้าหนังสือ ลิ้นจี่ที่อมอยู่ในปากยังไม่ได้กลืนลงไป นางพูดขึ้นอย่างเกียจคร้านว่า “ลิ้นจี่นี่ไม่หวานเลย”