นางไม่ใช่คนเลวร้าย

นางไม่ใช่คนเลวร้าย

“ท่านพี่หญิง ท่าน...” เฉียวหว่านเหยียนกลืนคำพูดที่มาจ่อริมฝีปากกลับลงคอไป เม้มปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

อวิ๋นเหิงมองเห็นเรื่องราวทั้งหมดนี้อยู่ในสายตา นัยน์ตากระจ่างใสไหวระริกเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองเฉียวอี้ฮวนอีกครั้ง

อวิ๋นเหยาเห็นว่าบรรยากาศชักไม่ค่อยดี จึงเอ่ยขึ้นว่า “เอาละ ทุกคนก็เหนื่อยกันมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้มาถึงบ้านข้าแล้วก็ไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ พอพลบค่ำพวกเราค่อยมากินข้าวด้วยกัน มีอะไรก็ค่อยคุยกันไปกินกันไปตอนนั้นแล้วกัน!”

ตอนที่ฉางอันยกจานองุ่นที่ล้างมาหลายรอบกลับมา กลับเห็นคนอยู่เต็มห้องหนังสือ พอเห็นอวิ๋นเหยาถึงได้เข้าใจ ที่แท้ก็แม่นางกลับมาแล้ว แถมยังพาสหายกลุ่มหนึ่งที่น่าจะรู้จักกันข้างนอกกลับมาด้วย