กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เจ้าคือนางเอกของโลกใบนี้
เถ้าแก่แอบอยู่ตรงหัวบันไดชั้นสามไม่กล้าเสนอหน้าออกไป ชาวบ้านตาดำ ๆ ไม่มีทั้งอำนาจ วาสนา หรือที่พึ่งอย่างเขา ขืนซุ่มซ่ามเข้าไปมีหวังโดนลูกหลงไปด้วยแน่
แต่พอเห็นกับตาว่าพระหัตถ์ขององค์รัชทายาทวางทาบอยู่บนบานประตูแล้วแท้ ๆ วินาทีต่อมากลับชักมือกลับแล้วหมุนตัวเดินจากไป เขาก็ถึงกับยืนอึ้ง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่นี่
ทำไมถึงไม่เข้าไปล่ะ
เถ้าแก่เห็นสีหน้าทะมึนน่ากลัวของเฮ่อจืออวี่แล้วก็ไม่กล้าถามอะไรสักคำ ได้แต่แนบตัวชิดกำแพงก้มหน้าก้มตา พอเห็นอีกฝ่ายเดินผ่านไปแล้วถึงได้เหลือบมองประตูห้องส่วนตัวแวบหนึ่ง แล้วรีบเดินตามลงบันไดไป
ในห้องส่วนตัว เฉียวหว่านเหยียนหิวจนตาลายไปหมด “ตอนนี้ท่านอ๋องพอพระทัยหรือยังเพคะ หม่อมฉันกินข้าวได้หรือยัง”