กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เหอะ แค่นี้เองเหรอ?
โม่เซียวมองเฉียวหว่านเหยียนที มองท่านอ๋องของตัวเองที ได้แต่เบะปากเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ
เขาน้อยใจนะ แต่เขาไม่พูดหรอก!
ในดวงตาของเฮ่อเยี่ยนหลี่ทอประกายระยับ “จะตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ อ๋องผู้นี้ว่าเจ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ”
โม่เซียว “...”
ท่านอ๋อง ท่านเองก็ไม่ได้ละเว้นข้าเลยนี่ขอรับ
เฮ่อเยี่ยนหลี่นั่งลง กวาดตามองท่าทางขลาดกลัวของนางที่มุดอยู่หลังจื่อยวน ก็ไม่ได้ต่างไปจากเมื่อก่อนสักนิด
เพียงแต่เมื่อก่อนไม่ได้หลบอยู่หลังจื่อยวน ทว่ามาหลบอยู่ข้างหลังเขาแทน
เรื่องไหนที่ตัวเองจัดการได้ก็กร่างจนแทบกู่ไม่กลับ ท่าทางยโสโอหังนั้นต่อให้เป็นองค์หญิงเสด็จมาก็ยังต้องยอมสยบให้บารมีของนาง