กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
นางตายแล้ว
“คุณหนู ดื่มน้ำขิงให้อุ่นกายสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ รัชทายาทเข้าไปนานขนาดนั้นแล้ว ต้องหาตัวเสี่ยวโหวเหยียเจอแน่เจ้าค่ะ”
เสี่ยวอิ๋งยกน้ำขิงเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายนาง
เฉียวอี้ฮวนกอดเตาอุ่นมือมองไปทางทิศที่เฮ่อจืออวี่เพิ่งจากไป ในใจมีความกังวลอยู่บ้าง
“หวังว่าฉีอวิ๋นจะปลอดภัยกลับมา ตกจากที่สูงขนาดนั้น ข้า...”
เฉียวอี้ฮวนจะพูดก็หยุดกลั้นไว้ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือปนสะอื้น
พอทำใจได้ครู่หนึ่ง นางก็พูดขึ้นอีกว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าหว่านเหยียนจะเป็นอย่างไรบ้าง นางถูกยิงด้วยธนูซ้ำยังตกหน้าผา หากเกิดเรื่องร้ายขึ้นมาจริงๆ ข้าจะไปสู้หน้าท่านพ่อท่านแม่ได้อย่างไร?”
น้ำตาหยดใสไหลรินจากดวงตาคู่งามของเฉียวอี้ฮวน นางไม่ได้เช็ดมันออก ได้แต่มองไปยังที่ไกลตาด้วยสีหน้าเป็นห่วง