ทำไมเจ้าไม่ไปตายเสียล่ะ

ทำไมเจ้าไม่ไปตายเสียล่ะ

เฉียวอี้ฮวนไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองจิ้งอ๋องเงียบๆ เหมือนอยากจะดูว่าเขาจะมีท่าทีอย่างไร

เฮ่อเยี่ยนหลี่มีสีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ ใบหน้าหล่อเหลาสูงศักดิ์ดูอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ มองไม่ออกว่ามีสีหน้าอย่างไร และเดาอารมณ์ของเขาไม่ออกเลย

ร่างสง่างามดั่งต้นสนก้าวเท้าแผ่วเบาไปหยุดอยู่ตรงหน้าเสี่ยวอิ๋ง เขาไม่ได้ก้มหน้าลง เพียงแค่หรี่ตามองนาง

เสี่ยวอิ๋งกลืนน้ำลายลงคอ รัศมีกดดันอันทรงพลังบดขยี้จนนางแทบหายใจไม่ออก ขาสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่

เฉียวอี้ฮวนเดินขึ้นหน้ามา “ท่านอ๋องเพคะ?”

เฮ่อเยี่ยนหลี่ไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง เขาชักกระบี่จากเอวของโม่เซียวแล้วแทงตรงเข้าใส่อกของเสี่ยวอิ๋งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เฉียวอี้ฮวนหน้าถอดสีด้วยความตกใจสุดขีด หลับตาแล้วถอยหลบไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนแข้งขาแทบทรุด