ลู่จินเหย่ เจ้าลูกหมาป่า

ลู่จินเหย่ เจ้าลูกหมาป่า

ตอนที่จื่อยวนกลับมา เฉียวหว่านเหยียนกำลังเอนกายกินลิ้นจี่อยู่บนตั่งนุ่ม ผมยาวสลวยปล่อยสยายไปด้านหลังตามสบาย ร่างสวมชุดผ้าต่วนปักดิ้นสีดำขลับที่ยามปกติไม่เคยหยิบมาใส่เลย

เฉียวหว่านเหยียนช้อนตาสวยขึ้นมอง “เรียบร้อยแล้วหรือ”

พอจื่อยวนเห็นคุณหนูของตัวเองก็ยิ้มออก พยักหน้าหงึก ๆ พลางยิ้ม “เจ้าค่ะ บ่าวจัดการเอง คุณหนูวางใจได้เลยเจ้าค่ะ แต่ว่าคุณหนูรู้ได้ยังไงหรือเจ้าคะว่าคุณหนูใหญ่จะต้องมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ของเมืองแน่ ๆ”

เฉียวหว่านเหยียนแกล้งทำเป็นลึกลับ “ช่วงนี้มีเซียนมาชี้แนะ เลยรู้เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นแต่จะต้องเกิดขึ้นแน่ ๆ อยู่หลายเรื่องน่ะสิ”