เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 111 ความจริง
ในเวลานี้ ข่ายเหวินเองก็รีบรุดมาถึงสวนในวิลล่าของเสิ่นเยว่แล้ว พอเห็นทั้งสี่คนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด จึงซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ดอกไม้ใบเพื่อรอดูความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบ ๆ
เมื่อเห็นซูรุ่ยซีค่อย ๆ ตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ข่ายเหวินจึงชักปืนช็อตไฟฟ้ายิงลูกดอกออกมาจากเอว ปืนสั้นประเภทนี้ใช้สำหรับยิงลูกดอกโดยเฉพาะ
สารพิษบนลูกดอกสามารถทำให้คนหมดสติไปชั่วคราว จึงหมดความสามารถในการต่อต้าน แต่หลังจากผ่านไปสักระยะหนึ่ง ก็จะกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ดังเดิม และไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อร่างกายมนุษย์
ข่ายเหวินเล็งศูนย์ปืนไปที่แผ่นหลังของซูรุ่ยซีแล้วเหนี่ยวไก ยินเพียงเสียง “ฟึ่บ” เบา ๆ ดังขึ้น ลูกดอกก็พุ่งปราดออกจากลำกล้องปืน
ซูรุ่ยซีไม่ได้ระแวดระวัง จึงถูกลูกดอกปักเข้าอย่างจัง ร่างกายซวนเซไปสองสามครา แล้วล้มคว่ำลงบนสนามหญ้าด้านหน้า
“เธอพารุ่ยซีกลับไป ฉันจะไปช่วยบอส” ข่ายเหวินกล่าวกับเจิ้งจื่อฉี
เจิ้งจื่อฉีพยักหน้า รีบปรี่เข้าไปพยุงซูรุ่ยซีขึ้นจากพื้น แบกไว้บนหลัง แล้ววิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว