0112

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 พบกันอีกครั้ง

“รีบฆ่าเธอซะ!”

น้ำเสียงเย็นเยียบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ดังขึ้นข้างหูของเซี่ยงจิ่งเหวิน เซี่ยงจิ่งเหวินไม่ต้องหันไปมองก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือเสียงของเซี่ยงเซี่ยวเทียนผู้เป็นพ่อ

เซี่ยงจิ่งเหวินลืมตาขึ้นแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่สูงตระหง่าน ใต้เท้าเป็นลานหินที่ค่อนข้างราบเรียบ ซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งหนาทึบ

หิมะกำลังโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ทั่วทั้งฟ้าดินขาวโพลนไปหมดจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

ลมเหนือหอบพัดเกล็ดหิมะหวีดหวิว ราวกับมีมีดสั้นอันแหลมคมนับไม่ถ้วนกำลังกรีดเฉือนร่างกายของเซี่ยงจิ่งเหวิน

ในมือของเซี่ยงจิ่งเหวินถือกระบี่เหล็กทมิฬที่เปล่งประกายเย็นเยียบ บนตัวกระบี่สลักอักขระรูนรูปทรงประหลาด อักขระรูนเหล่านั้นเปล่งแสงสีน้ำเงินเข้มออกมาเป็นระยะ ราวกับเป็นเสียงคร่ำครวญของเหล่าวิญญาณแค้นนับไม่ถ้วนที่ต้องสังเวยชีวิตใต้กระบี่เล่มนี้

ตรงหน้าเซี่ยงจิ่งเหวินไม่ไกลนัก ซูรุ่ยซีนอนฟุบอยู่บนพื้น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มุมปากมีคราบเลือดสีแดงสดไหลซึม เธอหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างยิ่ง

หากเดาไม่ผิด คนที่ทำร้ายเธอจนบาดเจ็บก็คงจะเป็นเซี่ยงเซี่ยวเทียนพ่อของเขานั่นเอง