0110

⬢⬢⬢

ตอนที่ 110 ขิงก็ราข่าก็แรง

“รุ่ยซี อย่าทำนะ!”

เซี่ยงจิ่งเหวินตะโกนลั่น พลางส่ายหน้าให้ซูรุ่ยซีอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก

ซูรุ่ยซีหันศีรษะไปมองเซี่ยงจิ่งเหวิน ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากแล้วส่งเสียง “ชู่” เบา ๆ ใส่เขา ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“อย่าส่งเสียงดังสิ นี่เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่ฉันฆ่าคนนะ นายทำท่าตื่นตูมโวยวายแบบนี้ ทำเอาคนอื่นเขาพลอยประหม่าไปด้วยเลย!”

ซูรุ่ยซีกุมกริชไว้ ใช้ด้านข้างของกริชเล่มนั้นตบเบา ๆ บนฝ่ามือตัวเอง พลางเอียงคอพินิจมองเฉาเซวี่ที่อยู่บนพื้น

“อืม ให้ฉันคิดดูหน่อยนะ จะปาดคอนายดีไหม หรือจะแทงทะลุหัวใจนายไปตรง ๆ ดี หรือว่าจะค่อย ๆ กรีดเฉือนเนื้อนายทีละมีดดีล่ะ”

ศีรษะของเฉาเซวี่พลันส่ายไปมาเหมือนกลองป๋องแป๋งทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อบนหน้าผากผุดไหลราวกับห่าฝน

“ไม่ดีทั้งนั้น ไม่ดีทั้งนั้นเลย ปาดตรงไหนก็ไม่ดีทั้งนั้น! เธอลองคิดดูสิ ถ้าปาดไปเลือดก็ไหลทะลักออกมาเยอะมาก เลือดมันสกปรกจะตาย เธอเป็นคนรักความสะอาดที่สุดไม่ใช่เหรอ”