ตอนที่ 223 ประเดี๋ยวอย่าร้องไห้ไปฟ้องพี่เขยล่ะ

ลุงโม่เหลือบมองบนใส่ซูซวี่ซวี่ “จะมีสถานะอะไรกัน ทุกคนก็เป็นคนเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

“อ้อ มีเหตุผล”

ลุงโม่ “.....”

ซูซวี่ซวี่ไม่ล้อเล่นอีก พาคุณลุงโม่เข้าไปนั่งในบ้าน

หูตี๋กลับมาแล้ว ย่อมต้องไปเป็นพ่อครัวใหญ่ ซูซวี่ซวี่จึงยกขนมกินเล่นพวกนี้มาวางตรงหน้าลุงโม่

“ช่าง ท่านกินตามสบายเลยนะคะ ฉันไม่ขอเงินแต๊ะเอียจากท่านหรอก”

“เธออยากได้ฉันก็ไม่ให้อยู่ดี โตป่านนี้แล้ว ยังจะนึกถึงเงินแต๊ะเอียอีก”

ซูซวี่ซวี่ส่งเสียงฮึทีหนึ่ง แกล้งทำเป็นโกรธ “ฉันโตตรงไหนกัน ฉันยังเป็นเด็กอยู่นะคะ”

สองศิษย์อาจารย์ต่อปากต่อคำกันอย่างนี้ กับข้าวก็ยกมาครบอย่างรวดเร็ว ทุกคนเริ่มกินอาหารค่ำคืนส่งท้ายปีเพื่อต้อนรับปีใหม่อย่างอบอุ่นกลมเกลียว