กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เว่ยฉางหลินเดินเข้าห้องครัวยกอาหารออกมา นั่งลงร่วมโต๊ะกับพวกเขา คนอื่น ๆ พากันกลับไปหมดแล้ว ซูซวี่ซวี่คิดว่าน่าจะมีธุระจัดการอย่างอื่น
พวกเฉินอี้ชวนสองสามคนยังคงอยู่ ทุกคนไม่ได้เอ่ยอะไรกัน นั่งรออยู่อย่างว่าง่าย รอให้เว่ยฉางหลินกินเสร็จ
“แม่หนู ข้าวสารเก่าเก็บของเธอหม้อนี้หอมไม่เบาเลยนะ” พอกินข้าวเสร็จปากว่างแล้ว เว่ยฉางหลินก็เริ่มหยอกเย้าซูซวี่ซวี่
ซูซวี่ซวี่ลูบจมูกตัวเอง “แน่นอนอยู่แล้ว ฉันยังนึกว่ามันจะเสียไปแล้วเสียอีก!”
เวลานี้คนอื่น ๆ ถึงเพิ่งรู้ว่า ข้าวที่พวกเขาได้กินในวันนี้แท้จริงแล้วเป็นซูซวี่ซวี่มอบให้ แม้กระทั่งคุณอาหยางยังหันมามองซูซวี่ซวี่ตั้งหลายครั้ง
ฝั่งนี้กำลังคุยกันอย่างออกรส อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องทำงานมีคนสองคนยืนอยู่