กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทุกคนพยักหน้าแสดงความเข้าใจ เว่ยฉางหลินมองดูคนพวกนี้ที่ยังคงยืนทื่ออยู่ในห้องทำงานของตน จึงเริ่มเอ่ยปากไล่อย่างไม่เกรงใจ
“พวกนายไม่มีอะไรทำกันแล้วหรือไง ถ้าไม่มีอะไรทำก็ไปวิ่งถ่วงน้ำหนักสิบกิโลเมตรก่อนเลยไป!”
“มีครับ ผู้บังคับกองพัน พวกผมมีงานครับ!” พูดจบก็เผ่นแน่บจนไม่เห็นแม้แต่เงา ห้องทำงานจึงเหลือเพียงซูซวี่ซวี่และเฮ่อชิงเสวียนสามคน
เว่ยฉางหลินมองคนที่วิ่งหนีไปแล้วหัวเราะด่าออกมา “ไอ้พวกเด็กเวรเอ๊ย”
ซูซวี่ซวี่เห็นทุกคนมีชีวิตชีวาขนาดนี้ก็รู้สึกดีไม่น้อย พลอยยิ้มตามไปด้วยโดยไม่รู้ตัว
“แม่หนู เธอเหลือวันลาอีกกี่วัน”
เว่ยฉางหลินถามซูซวี่ซวี่ให้ชัดเจนก่อน ไม่แน่ใจว่าเธอจะรอได้หรือไม่ ไม่อาจทำให้เธอเสียเวลา เพราะถึงตอนนั้นจะส่งผลกระทบที่ไม่ดีต่อเธอ