กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“สหายซู ฉันไปส่งเธอกลับนะ!”
ซูซวี่ซวี่ยังคงทำท่าทางเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก โบกมือปัดไปมา! เฮ่อชิงเสวียนจนปัญญาเล็กน้อย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
คนอื่น ๆ ต่างคิดว่าเมื่อครู่พวกตนทำเกินไป ทำให้สหายหญิงคนนี้โมโหจนเป็นแบบนี้ จึงพากันล้อมวงเข้ามา ส่วนซูซวี่ซวี่ที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง
ไม่ทันสังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าทุกคนล้อมเข้ามา ในหัวของเธอคิดอยู่แต่เรื่องเดียวคือ ขุมทรัพย์ หายไปแล้ว......
พอได้สติกลับมาก็สะดุ้งตกใจ “พวกคุณมายืนล้อมตรงนี้กันทำไม?”
ทุกคนต่างพากันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ค่อยยังชั่ว นึกว่าตายไปแล้ว!
“สหายซู พวกเราขอโทษเธอสำหรับความหุนหันพลันแล่นเมื่อครู่นี้ด้วย ขอโทษนะ!”
เสียงดังขึ้นท่ามกลางป่าอันเวิ้งว้าง ทำเอานกที่เกาะพักอยู่บนต้นไม้ตกใจกระพือปีกบินหนีไปจากแดนอันตรายแห่งนี้