ตอนที่ 37 เวรเอ๊ย คนคุ้นเคยนี่หว่า!

เมื่ออ่านเนื้อความในจดหมายจบ ซูซวี่ซวี่ก็น้ำตานองหน้าไปแล้ว ที่แท้.........

“ฮ่า ๆ ๆ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย......ฮ่า ๆ” เธออยู่คนเดียวในมิติทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

ไม่มีใครรู้ว่าในจดหมายเขียนอะไรกันไว้ หนึ่งชั่วโมงให้หลัง ซูซวี่ซวี่จัดการอารมณ์ของตนเองเรียบร้อย ตอนที่ปรากฏตัวอีกครั้งก็เปลี่ยนกลับมาเป็นสภาพเดิมแล้ว

พอกลับมาที่เตียง ซูซวี่ซวี่ก็ยังคงพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ จึงแอบลุกขึ้นเตรียมจะออกไปสูดอากาศข้างนอก

เรื่องบางเรื่องต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจและทำใจอยู่คนเดียว

กลางคืนในยุคนี้ไม่ได้มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่ห้านิ้วตามที่นิยายบรรยายไว้ หากแต่มีแสงจันทร์ ส่องให้มองเห็นทางได้อย่างชัดเจน