เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชีวิตไก่ช่างไร้ความหวังจริง ๆ!
เจี่ยงอิงกับเจียงอวิ๋นลากร่างกายอันเหนื่อยล้ากลับมาก็เห็นภาพนี้เข้าพอดี ทั้งสองหลุดขำออกมาทันที รู้สึกว่าความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าตามร่างกายผ่อนคลายลงไปไม่น้อย
“คิก ซวี่ซวี่ เธออยากจะกินมันอยู่แล้ว ยังจะให้มันโตเป็นผู้ใหญ่ปีนเข้ามาในชามเธอเองอีกเหรอเนี่ย”
เจี่ยงอิงเอ่ยเย้าซูซวี่ซวี่อย่างขำขัน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำหน้าทำตาราวกับถามว่ามันไม่ควรเป็นอย่างนั้นหรือ ก็ยิ่งรู้สึกตลกขึ้นไปอีก
“พวกเธอพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันกำลังเกลี้ยกล่อมมันต่อ หวังว่ามันจะรู้ความบ้าง”
ทั้งสองคนจนปัญญา พากันเดินกลับเข้าห้องไปนั่งพักดื่มน้ำสักหน่อยจากนั้นจึงลุกขึ้นมา มองดูไก่ที่อยู่บนพื้นแล้วลองหาวิธีหิ้วมันขึ้นมาหลาย ๆ แบบ
ซูซวี่ซวี่เห็นดังนั้นก็รู้ว่าถึงเวลาที่เธอจะได้แสดงฝีมือแล้ว เธอคว้าขาไก่หิ้วขึ้นมาหมับเดียวแล้วเดินมุ่งหน้าออกไปข้างนอก