บทที่ 57: มิใช่คนปกติ

บทที่ 57: มิใช่คนปกติ

ท้ายที่สุด อวี้เฉินเสวี่ยก็ถูกเขาอุ้มกลับขึ้นเตียง พอเพิ่งดึงผ้าห่มขึ้นคลุม มือของเขาก็เริ่มอยู่ไม่สุขเสียแล้ว

“คืนนี้เจ้านอนบนพื้น...” นางใช้เท้าเตะน่องเขา ปลายเท้าขดเกี่ยวไปกับขากางเกงของเขา กลับกลายเป็นว่านางถูกถูไถจนต้องหดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม

“พื้นเย็น” เฉินเยี่ยนฝานคว้าข้อเท้าของนางไว้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง นิ้วหัวแม่มือนวดคลึงกระดูกข้อเท้าของนางเบา ๆ น้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง: