บทที่ 58: ทรัพย์สมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

บทที่ 58: ทรัพย์สมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ขณะที่ฟ้ายังไม่สว่างดี เฉินเยี่ยนฝานก็ลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาแล้ว

เขาจัดการตนเองจนเรียบร้อย ยกน้ำร้อนที่อุ่นอยู่บนเตามา จากนั้นบิดผ้าขนหนูแล้วกลับมานั่งลงข้างเตียง

อวี้เฉินเสวี่ยขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เหลือเพียงปลายจมูกเล็ก ๆ โผล่ออกมา ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนาน ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแม้แต่น้อย

“คุณหนูใหญ่ ฟ้าสว่างแล้ว” เขาถือผ้าขนหนูค่อย ๆ เช็ดใบหน้าของนาง ความอุ่นชื้นลูบผ่านจากหน้าผากไปถึงแก้ม แล้วจากแก้มไปถึงปลายคาง

นางย่นจมูก ซุกใบหน้าลงในหมอนลึกกว่าเดิม พลางพึมพำเสียงอู้อี้ว่า “ไม่เอา”