บทที่ 51: ถูกคนหมายตา

บทที่ 51: ถูกคนหมายตา

ดวงอาทิตย์เคลื่อนจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก อวี้เฉินเสวี่ยเดินเข้าออกลานเรือนอยู่ตลอดบ่าย เช็ดเตาครัวไปสองรอบ แล้วรดน้ำดอกไม้กระถางหนึ่งบนขอบหน้าต่างซึ่งย้ายมาจากโรงเตี๊ยม

ต้นมะลิยังคงเหี่ยวแห้งไปกว่าครึ่ง ขอบใบหลายใบไหม้เกรียม ทว่าบนกิ่งกลับมีหน่ออ่อนสีเขียวสดงอกออกมาสองสามหน่อโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด นางนั่งยองอยู่หน้าขอบหน้าต่าง มองอยู่นาน ก่อนใช้นิ้วแตะปลายหน่อที่เล็กที่สุดเบาๆ

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ท้องฟ้ายังคงสว่างอยู่

นางยืนมองออกไปนอกประตูเรือน ซอยด้านนอกเงียบสงัด ปล่องควันจากบ้านป้าหลิวยังไม่มีควันลอยออกมา

อวี้เฉินเสวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับเข้าเรือนไปเปลี่ยนเป็นกระโปรงผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนเรียบๆ จากนั้นจึงเดินไปยังหน้าประตูเรือนหลัก ก้มลงยกมิรู้หน่ายซึ่งพิงอยู่กับกรอบประตูขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

“พวกเราไปคอยเขาที่เชิงเขากันเถิด” นางลงกลอนประตูเรือน แล้วเดินไปตามซอยมุ่งหน้าไปยังเขาอัสดงเรืองรอง