บทที่ 47: ถ่ายปราณวิญญาณ

บทที่ 47: ถ่ายปราณวิญญาณ

แสงแดดยามบ่ายถูกกรองผ่านกระดาษกรุหน้าต่างจนกลายเป็นแสงนวล ทว่าภายในห้องกลับมืดสลัว

อวี้เฉินเสวี่ยนอนคว่ำอยู่บนอกเขา นิ้วมือพันสายคาดเสื้อของเขาเป็นวงแล้ววงเล่า พอพันเสร็จก็คลายออก พอคลายออกก็พันใหม่

เส้นผมของนางสยายอยู่บนไหล่เขา ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านกระดูกไหปลาร้าของเขา

“กลางวันแสก ๆ แท้ ๆ” เฉินเยี่ยนฝานนอนหงาย จ้องมองด้านบนของผ้าห่มสีดำสนิท น้ำเสียงก้ำกึ่งระหว่างความจนใจและการยอมรับชะตา “ทำเช่นนี้ราวกับพวกเรากำลังลักลอบคบชู้กันอยู่”