บทที่ 46: ไล่ล่าสังหาร

บทที่ 46: ไล่ล่าสังหาร

อวี้เฉินเสวี่ยยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งหน้าประตูห้องครัว กอดเข่ามองเฉินเยี่ยนฝานวุ่นอยู่หน้าเตา

เขานำเต้าหู้ออกจากใบบัว แล้วค่อยๆ หั่นเป็นชิ้นเล็กที่มีความหนาเท่ากัน

เปลวไฟในเตาเลียก้นกระทะ เต้าหู้ลื่นไถลลงไปในกระทะ เกิดเสียงฉ่าดังขึ้น ขอบเต้าหู้พลันเปลี่ยนเป็นสีทองอย่างรวดเร็ว

นางมองแผ่นหลังของเขา ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “เฉินเยี่ยนฝาน พ่อแม่ของข้า รวมถึงผู้อาวุโสซ่ง ลุงจาง และเสี่ยวหลี่ พวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

เฉินเยี่ยนฝานไม่หันกลับมา เขาพลิกเต้าหู้ทีละชิ้น ทำให้อีกด้านทอดจนเป็นสีทองเช่นกัน น้ำเสียงสงบนิ่งขณะกล่าวว่า