บทที่ 48: งานอีกอย่าง

บทที่ 48: งานอีกอย่าง

เมื่ออวี้เฉินเสวี่ยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็มืดลงแล้ว ทว่ายังไม่ทันถูกความสนธยาปกคลุมจนทั่ว

นางพลิกกาย เอื้อมมือไปคลำข้างกาย ทว่าบริเวณนั้นเย็นชืดไปหมดแล้ว บนหมอนยังคงมีรอยบุ๋มอยู่ข้างหนึ่ง และข้างรอยบุ๋มนั้นก็มีจิ้งหรีดไม้ไผ่วางอยู่

นางกอดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ร่างกายยังคงหลงเหลือความเมื่อยล้าจากช่วงบ่าย

นางก้มมองมือของตนเอง ก่อนลองกำหมัดดู ทว่ากลับรู้สึกว่าข้อนิ้วคล่องแคล่วกว่าปกติอยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือไม่

ขณะที่กำลังจะลงจากเตียงสวมรองเท้า เสียงเคาะประตูเรือนก็ดังขึ้น