บทที่ 29: พาเจ้าไปแก้แค้น

บทที่ 29: พาเจ้าไปแก้แค้น

เจ้าหน้ากระถือมีดเดินไปยังเรือนข้างตะวันตก เมื่อมาถึงประตูจันทร์ เขาชะโงกหน้าเข้าไปมอง เห็นเพียงห้องคนรับใช้มืดมิดห้องหนึ่ง ประตูแง้มอยู่ ภายในดูเหมือนไม่มีผู้ใด

ขณะที่กำลังจะหันไปค้นหาที่อื่น ร่างหนึ่งก็ซวนเซวิ่งออกมาจากระเบียงด้านข้างเรือนใหญ่

เป็นหญิงสาวผู้หนึ่ง นางปล่อยผมสยาย เท้าเปลือยเปล่า บนร่างมีเพียงเสื้อคลุมตัวนอกของบุรุษคลุมอยู่ วิ่งไปอย่างโซเซ

“พบแล้ว!” เจ้าหน้ากระแสยะยิ้ม ถือมีดไล่ตามไป “ขาดเจ้าเพียงคนเดียวแล้ว คุณหนูใหญ่อวี้!”

อวี้เฉินเสวี่ยไม่สนใจว่าเศษหินจะบาดฝ่าเท้าจนเจ็บแสบ นางวิ่งไปทางเรือนใหญ่ตลอดทาง