บทที่ 28: การล้างตระกูล

บทที่ 28: การล้างตระกูล

อวี้เฉินเสวี่ยเริ่มได้สติขึ้นมา มือของนางก็เริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง นางหลับตา ใช้นิ้วลูบไล้ลงตามเอวของเขาโดยไม่รู้ตัว ทว่าพอลูบไปได้ครึ่งทางก็หยุดชะงัก ดวงตาพลันเบิกกว้าง ความง่วงงุนและน้ำตาแห่งความง่วงถูกกลบด้วยความสับสนอย่างใหญ่หลวง

“เหตุใดเจ้าจึงมี...มี...สองอัน...คืนนี้...”

เฉินเยี่ยนฝานคว้ามือนางออกจากใต้ผ้าห่ม กดไว้บนหมอนเหนือศีรษะ ใบหูของเขาพลันร้อนผ่าวอย่างหาได้ยาก “คืนนี้เจ้าชอบลูบคลำไปทั่วเสียจริง อย่าขยับ”