บทที่ 25: ตกลงจะไปหรือไม่ไปกันแน่

บทที่ 25: ตกลงจะไปหรือไม่ไปกันแน่

หลังรับประทานอาหารเช้าแล้ว อวี้เฉินเสวี่ยไม่ได้กลับห้องไปอ่านนิยายเช่นทุกวัน ทั้งยังไม่ได้ไปหาเรื่องเฉินเยี่ยนฝานด้วย

นางนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ และเป็นครั้งแรกที่สั่งให้ผู้อาวุโสซ่งนำสมุดบัญชีของจวนมาให้นางดู

ตอนผู้อาวุโสซ่งอุ้มสมุดบัญชีเข้ามา เรื่องนี้ช่างหาได้ยากยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียอีก ทว่าเขาไม่ถามอะไรมาก เพียงวางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ แล้วปล่อยมือห้อยอยู่ข้างกาย ยืนรอคำถามอยู่ด้านข้าง

อวี้เฉินเสวี่ยพลิกดูไปหลายหน้า คิ้วเรียวงามขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ นางอ่านรายการรับจ่ายที่อัดแน่นเหล่านั้นไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ตัวเลขบรรทัดสุดท้ายกลับมองออก