บทที่ 17: คุณหนูไม่อาจบำเพ็ญเซียนได้

บทที่ 17: คุณหนูไม่อาจบำเพ็ญเซียนได้

“จะตัดสินได้อย่างไรว่าคนผู้หนึ่งสามารถบำเพ็ญเซียนได้หรือไม่?”

เฉินเยี่ยนฝานชะงักฝีเท้า เขาหันกลับไปมองอวี้เฉินเสวี่ยที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเตียง สีหน้าพลันดูซับซ้อนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก วันนี้ตอนคุณหนูใหญ่ยังงัวเงีย นางกลับคิดอะไรแปลกประหลาดไม่น้อย คำถามนี้ช่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเสียจริง

“เหตุใดคุณหนูจึงถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน?”