บทที่ 16: การสังหารคน

บทที่ 16: การสังหารคน

ยามราตรีลึกสงัด แสงโคมในจวนสกุลอวี้ดับลงไปเป็นส่วนใหญ่ อวี้เฉินเสวี่ยเดินผ่านระเบียงทางเดิน สวมเสื้อคลุมบางมีหมวกคลุมปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง นางแนบกำแพงมุ่งหน้าไปยังเรือนข้างตะวันตกตลอดทาง หัวใจเต้นเร็วยิ่งกว่าฝีเท้าเสียอีก

นางนอนไม่หลับ ยิ่งคิดถึงซุนต้าผู้นั้น ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

อวี้เฉินเสวี่ยคิดทบทวนไปมา เห็นทีควรไปเตือนเขาให้ระวังซุนต้าเสียหน่อย อย่างไรเสีย ในยามปกตินางก็หาเหตุผลกลั่นแกล้งเขาได้สารพัดอยู่แล้ว หากเพิ่มอีกสักข้อว่า “ข้าเห็นคนงานเบ็ดเตล็ดที่เพิ่งมาใหม่แล้วขัดตา เจ้าอยู่ให้ห่างจากเขาไว้” ก็คงไม่ดูแปลกอะไร