เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 580 วิถีสวรรค์อันมืดมิด
เพียงแต่กระบวนการที่พวกเขารับรู้นั้นค่อนข้างเจ็บปวดทรมาน
ในช่วงเวลานั้น พวกเขาต่างแก่งแย่งหักหลัง วางแผนลอบกัดกันและกัน กลอุบายเลวทรามต่ำช้าที่ไม่กล้าเปิดเผยต่อแสงตะวันถูกงัดออกมาใช้จนหมดสิ้น แม้ว่าในกาลก่อนพวกเขาจะเป็นสหายศึกร่วมเป็นร่วมตาย ทว่าในบั้นปลายต่างก็ต้องหันคมดาบเข้าห้ำหั่นกัน
"ขอบเขตจื้อจุนก็มีวันพ่ายแพ้ ฝีมือสู้เขาไม่ได้ หากมิใช่ความตาย ก็คือการหลบหนี"
จ้าวฮว่าจื้อจุนมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ในดวงตามีเปลวเพลิงลุกโชน เอ่ยอย่างเนิบช้าว่า "ข้าหนีมาถึงที่นี่ รักษาชีวิตรอดมาได้ ก็นับเป็นความโชคดีท่ามกลางเคราะห์กรรมอันเลวร้ายแล้ว"
สวี่อิ้งเหม่อลอยไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงกล่าว "น่าเสียดายที่ข้าเกิดมาช้าไป มิได้พบพานกับนักพรตชิงเสวียน"
น่าทอดถอนใจยิ่งนัก เขารำพึงในใจเงียบงัน
บางทีหากกลยุทธ์ของชิงเสวียนแยบยลกว่านี้อีกสักหน่อย ค่อยๆ วางแผนเป็นขั้นเป็นตอน ค่อยๆ ทอนกำลังและอิทธิพลของจื้อจุนคนอื่นๆ หรือบางทีเขาควรจะอำมหิตเล่ห์เหลี่ยมจัดกว่านี้ หาเหตุผลข้ออ้างต่างๆ นานามาขจัดสหายเต๋าที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ไปทีละคน
เขาควรจะฉวยโอกาส เลื่อนขั้นสนับสนุนคนรุ่นใหม่ ให้จื้อจุนหนุ่มสาวปรากฏตัวในราชสำนักมากขึ้น ค่อยๆ เข้ามาแทนที่สหายเต๋าในอดีตของตน แย่งชิงอำนาจของพวกเขา จับกุมพวกที่ควรจับ ฆ่าฟันพวกที่ควรฆ่า คุมขังพวกที่ควรคุมขัง
ถึงตอนนั้น เมื่อเขาผลักดันมาตรการรวมต้งยวนเข้าสู่ส่วนกลางอีกครั้ง แรงกดดันก็คงจะลดน้อยลงไปมาก