เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 565 กายเต๋าเริ่มบรรลุ กายเต๋าถูกทำลาย
“ร่างนี้ ข้าเฝ้าดูแลมาตั้งนานแล้ว ผู้ใดก็อย่าได้หวังจะมาชิงไปจากข้า!”
ดอกไม้ประหลาดมาหยุดอยู่หน้าก้อนถ่านดำรูปร่างมนุษย์ ปลายเกสรดอกไม้งอกดวงตาออกมาข้างแล้วข้างเล่า ยื่นเข้าไปส่องมองดูข้างในตามรอยแยกของก้อนถ่านดำ “เจ้าเด็กนี่หลอมสร้างกายเนื้อได้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ครานี้ยิ่งเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาส เกรงว่าจะอาศัยโอกาสนี้หลอมสร้างจนบรรลุกายเต๋า! หากได้กายเต๋านี้มา ข้าอาจสามารถบำเพ็ญทั้งวิถีใหม่และวิถีเก่าควบคู่กันได้ ด้านหนึ่งคือต้าหลัวเมี่ยวจิ้ง อีกด้านหนึ่งคือขอบเขตจื้อจุน! ถึงเวลานั้น ต่อให้ต้องเผชิญกับเสียงร่ำไห้แห่งเต๋าก็ไม่ต้องหวาดกลัวแล้ว!”
ตะวันรุ่งสางลอยเด่นขึ้น ก่อนที่แสงอาทิตย์จะสาดส่องมาถึง ดอกไม้ประหลาดแม่น้ำเทียนเหอก็มุดเข้าไปในต้าหลัวเต๋าฉางอันชำรุดทรุดโทรมของสวีอิ้งดังซิ่ว หยั่งรากลงอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย
ดอกไม้ประหลาดนี้ก็คือเสียจินเซียนเซียวหลานซาน หลังจากถูกนักพรตอู่คงทุบตีจนตาย ก็ตายแต่ตัววิญญาณยังไม่สูญ สิ้นชีพแต่ร่างมิยอมตาย ชิงร่างดอกไม้ประหลาดแม่น้ำเทียนเหอ แล้วแฝงตัวอยู่ในต้าหลัวเต๋าฉางของสวีอิ้งมาโดยตลอด
เขาเป็นผู้คนในยุคสมัยเดียวกับนักพรตอู่คง แม้จะหลบพ้นจากเสียงร่ำไห้แห่งเต๋ามาได้ ทว่ากายเนื้อของเขาก็เน่าเปื่อยไปนานแล้ว ทำได้เพียงหลบซ่อนเอาชีวิตรอดอยู่ในต้าหลัวเต๋าฉาง
การที่นักพรตอู่คงทุบตีเขาจนตาย กลับกลายเป็นการเปิดแสงสว่างแห่งการหลุดพ้นให้แก่เขา นั่นก็คือการชิงร่างสวีอิ้ง