เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 564 สวรรค์วิถีแห่งโลกมนุษย์
“นี่คือ... อัสนีเคราะห์จื่อเซียว!”
เทพบรรพชนงุนงงสับสนอยู่บ้าง แม้สวีอิ้งจะซุกซนดื้อรั้น ทว่ามองอย่างไรก็มิใช่คนชั่วช้าสามานย์บาปหนา เหตุใดจึงสามารถเรียกอัสนีเคราะห์จื่อเซียวลงมาได้?
ทว่าระฆังใหญ่กลับรู้ดี สวีอิ้งในชาติแรกเคยข้ามมหาทัณฑ์สวรรค์ถึงเจ็ดครา แต่ละครายิ่งมายิ่งแข็งแกร่ง จนยกระดับอานุภาพของมหาทัณฑ์สวรรค์ขึ้นสู่ระดับที่ตลอดสี่หมื่นแปดพันปีหลังจากนั้นไม่มีผู้ใดสามารถข้ามผ่านได้
ตลอดสี่หมื่นแปดพันปีที่ผ่านมา นักพรตฝึกปราณในหมื่นภพหมื่นโลกต้องสังเวยชีวิตอยู่ใต้มหาทัณฑ์สวรรค์ไปไม่รู้เท่าใด มีนักพรตฝึกปราณกี่มากน้อยที่ต้องแก่ตายไปโดยมิกล้าก้าวข้ามด่านเคราะห์ และมีนักพรตฝึกปราณอีกกี่มากน้อยที่ต้องทรยศต่อจิตใจแห่งเต๋าของตน กลายเป็นพวกเกี่ยวต้นหอมและนักตกปลา
ความคับแค้นและความเคียดแค้นสาปแช่งตลอดสี่หมื่นแปดพันปีนี้ ย่อมเหนือล้ำกว่าเพชฌฆาตที่ฆ่าล้างเมืองล่มสลายแคว้น เหนือล้ำกว่าทรราชย์ที่ทำลายล้างโลก เหนือล้ำกว่าคนชั่วช้าบาปหนาใดๆ ในใต้หล้า
ดังนั้น การที่เขาข้ามด่านเคราะห์ในแดนมนุษย์แล้วเรียกอัสนีเคราะห์จื่อเซียวลงมา จึงนับว่าสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
“หรือว่าผู้ที่ข้ามด่านเคราะห์ในแดนมนุษย์มิใช่เขา?”
เทพบรรพชนคิดถึงตรงนี้แล้วก็ส่ายหน้า บัดนี้ท่าเรือโบราณยังมิได้เปิดเชื่อม นอกจากสวีอิ้งแล้ว ยังจะมีใครสามารถวิ่งไปยังแดนมนุษย์ได้อีก?
ในโลกนี้ ผู้ที่สามารถเดินทางไปยังแดนมนุษย์ได้มีเพียงหยิบมือเดียว และคนเหล่านั้นก็ไม่จำเป็นต้องข้ามมหาทัณฑ์สวรรค์แต่อย่างใด