เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 566 เทียนจวินสิบไร้ประโยชน์
เนื่องจากสวรรค์วิถีแห่งแดนมนุษย์ได้รับการฟื้นฟูโดยสวีอิ้งและพวกชาวบ้านมากขึ้น อานุภาพของอัสนีเคราะห์จื่อเซียวในครานี้จึงรุนแรงยิ่งกว่าคราวก่อนมากนัก แม้กายเต๋าของสวีอิ้งจะยอดเยี่ยมเหนือธรรมดา ทว่าก็ยังคงถูกสายฟ้าฟาดเพียงคราเดียวจนบาดเจ็บสาหัส
ยังคงเป็นก้อนถ่านดำรูปร่างมนุษย์ และยังคงเป็นการเชื่อมโยงฟ้าดินอันทรงพลังอย่างยิ่ง
คนทั้งหมู่บ้านต่างพากันมา มิใช่เพื่อมาร่วมงานเลี้ยงกินโต๊ะ ทว่าการได้สัมผัสรับรู้ฟ้าดินธรรมชาติข้างๆ ก้อนถ่านดำรูปร่างมนุษย์นั้น รวดเร็วและแจ่มชัดยิ่งกว่า
สวรรค์วิถีที่ได้รับการเติมเต็มจากพวกเขา สาดส่องแสงสว่างเจิดจ้าขึ้น ขับไล่ความมืดมิดออกไปได้มากยิ่งขึ้น
ครั้นราตรีกาลมาเยือน ดอกไม้ประหลาดแม่น้ำเทียนเหอก็กระโดดออกมาจากต้าหลัวเต๋าฉาง ตระเวนลาดตระเวนอยู่บนทุ่งรกร้าง คอยระแวดระวังมิให้โครงกระดูกขาวที่สามารถเปล่งเสียงร่ำไห้แห่งเต๋าบุกเข้ามาจู่โจม
“หลอมสร้างกายเต๋าเป็นคำรบสอง? จะต้องแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนอย่างแน่นอน!” ดอกไม้ประหลาดนี้ยิ่งทวีความคาดหวังในกายเนื้อของสวีอิ้งมากขึ้นไปอีก
จวบจนกระทั่งพลบค่ำของวันที่สอง กายเต๋าของสวีอิ้งก็ฟื้นฟู กายเต๋าที่หลอมสร้างขึ้นใหม่แข็งแกร่งกว่ากายเต๋าคราวก่อนเสียอีก ความเข้าใจรู้แจ้งในสวรรค์วิถีของเขาก็รุดหน้าขึ้นดั่งเรือลอยตามน้ำ
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เมื่อกุมสวรรค์วิถีไว้ได้ เขาก็กุมวิชาเต๋าและอิทธิฤทธิ์แห่งแดนมนุษย์ไว้ได้เช่นกัน!