เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 563 ก่อกรรมทำชั่วสารพัด
เด็กหนุ่มผู้นั้นกัดฟันยืนหยัดทนทานอยู่ทั้งคืนโดยไม่ตาย จนกระทั่งรุ่งเช้าของวันที่สอง เหล่าซากร่างพเนจรมากมายจึงพากันบินจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในตอนสุดท้ายยังมีซากร่างพเนจรโครงกระดูกขาวตนหนึ่งคิดจะฝากฝังหมัดหนักๆ ให้สวีอิ้งอีกสักหมัด ทว่าแสงตะวันได้สาดส่องลงมา ซากร่างพเนจรโครงกระดูกขาวนั้นคล้ายกับหวาดกลัวแสงตะวันเป็นอย่างยิ่ง จึงรีบเหินร่างจากไปทันที
“ตุ้บ!”
ผู้คนได้ยินเสียงของหนักตกกระทบพื้น ต่างพากันเกาะขอบหน้าต่างชะโงกหน้ามองออกไป เห็นเพียงเด็กหนุ่มผู้นั้นกระแทกลงบนพื้น เด้งดึ๋งสองครา แล้วนอนนิ่งไม่ไหวติง
“ตายแล้วกระมัง?” ผู้คนต่างชะเง้อคอยื่นศีรษะมองดู
ในเวลานั้นเอง เด็กหนุ่มผู้นั้นก็ยกแขนข้างหนึ่งขึ้น คลานไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก
“ยังไม่ตายจริงๆ ด้วย!”
ผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน ไม่เคยมีผู้ใดสามารถรอดชีวิตมาจากเงื้อมมือของเหล่าซากร่างพเนจรได้มาก่อน!
เหล่าซากร่างพเนจรโครงกระดูกขาวเหล่านั้น คือสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ท่องพเนจรอยู่ตามทุ่งรกร้าง มักจะปรากฏตัวในยามค่ำคืน เปล่งเสียงร่ำไห้อันแปลกประหลาด หากได้ยินเสียงผิดปกติ พวกมันก็จะปรากฏกายดุจภูตผี เข่นฆ่าและกลืนกินสิ่งมีชีวิตที่ส่งเสียงนั้นจนหมดสิ้น
หลายปีมานี้ ทารกที่ถือกำเนิดในเผ่าพันธุ์มนุษย์จึงไม่ร้องไห้ไม่งอแง เพราะพวกที่ร้องไห้งอแงล้วนถูกคัดทิ้งไปนานแล้ว