เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 562 เติบใหญ่ดุจวัชพืช
สวีอิ้งอยู่ท่ามกลางแสงวิญญาณไม่ดับสูญ พุ่งแหวกความมืดมิดในส่วนลึกของเอกภพไปอย่างหวีดหวิวตามพลังของเทพบรรพชนที่ยืดขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง!
จนกระทั่งภายหลัง พลังของเทพบรรพชนได้สลายไป สะพานสายรุ้งที่สร้างขึ้นจากแสงวิญญาณไม่ดับสูญก็ขาดสะบั้นลง หลงเหลือเพียงตัวเขาที่ยังคงพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยแรงเฉื่อยท่ามกลางความมืดมิด!
รอบด้านยังคงเป็นความมืดมิดอันเวิ้งว้าง แสงสว่างเบื้องหน้ายังคงเล็กจ้อยถึงเพียงนั้น
ผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดมิอาจรู้ จู่ๆ แสงสว่างกลุ่มนั้นก็ยิ่งมายิ่งขยายใหญ่ แสงสว่างสาดส่องเข้ากระทบใบหน้า ปรากฏทัศนียภาพขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำใสสะอาดเข้าสู่สายตา
สวีอิ้งรีบโคจรพลังเวท หมายจะทรงตัวให้มั่นคง
ทันใดนั้น เขากลับรู้สึกได้ว่าพลังเวทของตนยังคงอยู่ ทว่าวิชาเต๋าประเภทเหาะเหินเดินอากาศกลับมิอาจนำมาใช้การได้!
สวีอิ้งพยายามเร่งเร้าสะพานเทวะไท่อี ก็ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เช่นกัน!
“สวรรค์วิถีของแดนมนุษย์ผิดปกติหรือ?”
เขาตระหนักได้ในทันที “มิใช่สวรรค์วิถีผิดปกติ ทว่าสวรรค์วิถีของแดนมนุษย์กับสวรรค์วิถีของแดนตี้เซียน มิใช่สวรรค์วิถีชนิดเดียวกัน!”