เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 555 หลงจงเฒ่าชรา
มังกรใหญ่หงอยเหงาเศร้าซึม มิได้รับมุกเรื่องการสาบานเป็นพี่น้องแต่อย่างใด
'ระฆังที่กลายร่างเป็นมังกรนี้ ช่างอัปลักษณ์เหลือเกิน' มันรำพึงในใจเงียบๆ
การที่มันสามารถรอดพ้นจากมหันตภัยล้างเผ่าพันธุ์ในครานี้มาได้ เป็นเพราะความนึกสนุกชั่ววูบของมัน ที่ได้ทิ้งช่องทางรัศมีวิญญาณอมตะสายหนึ่งไว้ในทะเลจิตของสวีอิ้ง
สวีอิ้งอาศัยช่องทางนี้เข้ามาส่งสัญญาณเตือนภัย มังกรใหญ่และศีรษะของมันจึงอาศัยช่องทางนี้เช่นกัน ตัดขาดตนเองออกจากร่างเดิมก่อนที่ร่างจะแหลกสลายอย่างสมบูรณ์ แล้วหลบหนีผ่านช่องทางเข้าสู่ทะเลจิตของสวีอิ้ง
ในตอนนั้นศีรษะของมันมุดอยู่ในยวนไห่ ไม่อาจมองเห็นทัศนียภาพภายนอกได้ ทำได้เพียงอาศัยสัมผัสเทวะในการรับมือกับการปิดล้อมโจมตีของสี่สุดยอดตัวตนระดับจื้อจุน
แม้มันจะถูกสี่สุดยอดผู้ยิ่งใหญ่ระดับจื้อจุนลอบโจมตี ทว่าการศึกสงครามที่มันเคยผ่านพานพบมานั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน ในประวัติศาสตร์ที่เคยเผชิญหน้ากับความอันตรายยิ่งกว่านี้เป็นร้อยเท่าก็เคยผ่านมาแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงมิได้ใส่ใจอันใด
ทว่ามันจุติลงมาบ่อยครั้งเกินไป หยวนเสินจึงอัดแน่นไปด้วยหยวนเสินและพลังเวทสัมผัสเทวะของเหล่าเซียนมังกรสารพัดชนิด การจุติในครานี้ยังเกิดความผิดพลาดใหญ่หลวง ไม่อาจยึดร่างกายเนื้อมังกรได้สำเร็จ
และในที่สุด หลังจากมันเอาชนะการรุมล้อมโจมตีของสี่สุดยอดตัวตนระดับจื้อจุนได้ ด้วยการที่เค้นพลังออกไปรุนแรงเกินขีดจำกัด จึงส่งผลให้หยวนเสินพังทลายแตกสลายลง