เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 553 ความตายของบรรพชนไกลโพ้น
"เจ้าหก!"
สวีอิ้งมองเห็นยันต์เซียนอักษรทองที่ลอยละลิ่วขึ้นมาแต่ไกล จิตใจพลันสะท้านเฮือก รีบส่งจิตสำนึกตะโกนก้องผ่านช่องทางรัศมีวิญญาณอมตะในทะเลจิต "ท่านปู่มังกรระวัง! เจ้าหกแห่งโลกเซียนลอบจู่โจม!"
หลานซู่ยิงเคยอ้างตนว่าชื่อซูเยี่ยชิง เป็นศิษย์อันดับหก สวีอิ้งเข้าใจมาโดยตลอดว่าหลานซู่ยิงคือเซียนตี้จื้อจุน จึงเรียกเซียนตี้ว่าเจ้าหก
ครั้นเขาเห็นจู่หลงร่ายเวทเรียกยันต์เซียนอักษรทองขึ้นมา ในสมองก็คิดปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วดั่งประกายไฟแลบ จึงได้ตะโกนส่งสัญญาณเตือน ให้มังกรใหญ่ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของช่องทางระแวดระวังตัว!
จากนั้นเรือลำน้อยที่ขยายร่างใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วก็ปรากฏสู่สายตาของเขา กระบี่เซียนเหาะข้ามเรือลำน้อย แสงสว่างเจิดจรัส ส่องสว่างกิ่งก้านของต้นไม้เต๋าจนสว่างพร่างพราย
"เซียนตี้จื้อจุน! จิ่วกงเต้าจวิน! นักพรตไท่หยวน และนักพรตศักดิ์สิทธิ์หลัว! ไอ้พวกตัวแสบลอบกัดพวกนี้!"
สวีอิ้งพลันเข้าใจต้นสายปลายเหตุของการปรากฏขึ้นของราชสำนักมังกรในบัดดล
เทียนจุนวางแผนการในราชสำนักมังกร เซียนตี้ ไท่หยวน จิ่วกง และคนอื่นๆ ย่อมต้องล่วงรู้มานานแล้ว จึงปล่อยให้เทียนจุนวางแผนการตามอำเภอใจ เป้าหมายของพวกเขาหาใช่สมบัติของราชสำนักมังกรไม่ ทว่าคือหยวนเสินของบรรพชนไกลโพ้นต่างหาก ด้วยเหตุนี้จึงยินดีที่จะตามน้ำไป!
เทียนจุนหลงคิดว่าแผนการของตนสำเร็จลุล่วง หารู้ไม่ว่าต่อหน้าตัวตนเหล่านี้ มันช่างน่าขันราวกับการละเล่นของเด็กน้อยไม่มีผิด