เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 552 ยอดหยวนเสินอันดับหนึ่งแห่งดึกดำบรรพ์
สวีอิ้งเอ่ยถาม "จะร่วมมือกันอย่างไร?"
"ง่ายดายมาก! เจ้ามอบสิทธิ์การควบคุมกายเนื้อให้แก่ข้า ข้าจะมอบประสาทสัมผัส มอบพลังการบำเพ็ญเต๋า ข้าจะต่อสู้เอง!"
มังกรใหญ่หมุนวนกาย ม้วนตัวทะยานขึ้นสู่เวหา สวีอิ้งพลันมองเห็นแสงสว่างเบื้องหน้า ในที่สุดก็หลุดพ้นออกมาจากทะเลจิต กลับมาควบคุมกายเนื้อของตนเองได้อีกครั้ง
ทะเลจิตคือเอกภพแห่งจิตสำนึก กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งยวด ภายในอัดแน่นไปด้วยมังกรยักษ์ตนแล้วตนเล่า ยามนี้เมื่อจิตสำนึกของสวีอิ้งหวนคืนมาจากทะเลจิต กลับรู้สึกว่าโลกแห่งความเป็นจริงนี้ช่างคับแคบเหลือเกิน
ประสาทสัมผัสทั้งมวลของเขาฟื้นคืนสู่สภาพเดิมทั้งหมด ที่ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ ในยามนี้ไม่เพียงแต่เขาจะควบคุมกายเนื้อได้ ทว่าประสาทสัมผัสของเขากลับแจ่มชัดยิ่งขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
เขาสามารถได้ยินทุกๆ สรรพเสียงจากรอบทิศทาง กระทั่งสามารถได้ยินเสียงแห่งเต๋าอันแผ่วเบาที่ปะทุขึ้นภายในร่าง ยามที่เทียนจุนและเหล่าเซียนมังกรขับเคลื่อนอภินิหาร
ที่พิสดารยิ่งกว่านั้นคือดวงตาของเขา เขาสามารถมองเห็นทั้งหน้าอกและแผ่นหลังของตนเองได้พร้อมๆ กันในเวลาเดียว!
เขายังสามารถมองเห็นอวัยวะภายในทั้งห้าและอวัยวะกลวงทั้งหก มองเห็นทุกๆ ซอกทุกๆ มุมในกายเนื้อของตนเอง จุดที่ยังมิได้ฝึกฝนไปถึง ล้วนปรากฏชัดเจนแจ่มแจ้งเต็มสองตา!
"ท่านปู่มังกร แล้วข้าเล่า?" สวีอิ้งรีบเอ่ยถาม