เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 544 สวีอิ้งสู่ด้านมืด
หลังจากจู่หลงและเหวยซวี่จากไป จ้าววังหนีหวานสิงเต้าหย่วนก็พยักหน้าให้สวีอิ้งเบาๆ ร่างพริบไหวพุ่งไกลออกไป มิได้รั้งอยู่นาน
ราชสำนักมังกรอันตรายยิ่ง แม้แต่ตัวตนเช่นสวีอิ้งและเฉินเฉาเซิงก็ยังรู้สึกว่ากำลังตนเองไม่พอ เพียงแค่ผู้พิทักษ์กระดูกมังกรก็ทำให้พวกเขายากจะต้านทาน เกรงว่าภายในจะยิ่งมีอันตรายมากกว่านี้อีก เยี่ยนคงเฉิงมีเฉินเฉาเซิงคอยปกป้อง จู่หลงจ้าวเจิ้งมีเหวยซวี่คอยคุ้มกันภัย โจวเทียนจื่อก็มีเหล่าหญิงงามคอยพิทักษ์ มีเพียงสิงเต้าหย่วนที่อยู่เพียงลำพัง ไร้ผู้ใดคอยคุ้มครอง
แต่ยักษ์ตนนี้กลับมิมีความคิดจะร่วมทางกับผู้อื่นแม้แต่น้อย ไปมาไร้ร่องรอย ไม่ช้าก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
"สหายเต๋าสวี ราชสำนักมังกรอันตรายนัก ลำพังเพียงท่านหรือข้าก็ยากจะหยัดยืน มิสู้เราร่วมมือกันดีกว่า"
หลิ่วหรูอี้เอ่ยเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้นพลางแย้มยิ้ม "เมฆมงคลกลุ่มนี้ของข้าคือสมบัติล้ำค่าที่เซียนต้าหลัวหลอมสร้างขึ้น หากสหายเต๋าไม่รังเกียจ ท่านกับข้าสามารถร่วมทางไปด้วยกัน ที่นี่พวกเรามีพี่น้องสตรีอยู่มาก ยังต้องให้สหายเต๋าสวีช่วยดูแลอีกแรงนะเจ้าคะ!"
สวีอิ้งกวาดตามองเหล่าเซียนสาวพริ้งเพราประหนึ่งบุปผางามบนเมฆมงคล ก่อนจะหัวเราะฮ่าๆ "ขอบพระคุณในน้ำใจอันงดงามของแม่นาง ข้าเคยชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียวแล้ว ไม่รบกวนพวกเจ้าดีกว่า"