เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 545 บรรพชนไกลโพ้นเพรียกหา
"ตี้จวิน พวกเราสมควรไปกันหรือยังขอรับ?" เซียนผู้หนึ่งมองดูร่างที่บิดเบี้ยวในไออสูรมังกรแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เซียนคนอื่นๆ ครั้นเห็นคนประหลาดผู้นั้นค่อยๆ งอกหางออกมา ต่างก็ใจสั่นสะท้าน เอ่ยขึ้นติดๆ กันว่า "ตี้จวินเซียว สิ่งนี้ต้องมิใช่ตัวดีแน่ พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ!"
ตี้จวินเซียวในใจหนาวเยือก ตวาดสั่งเสียงต่ำ "พวกเราไป!"
สิ้นเสียงของเขา ก็เห็นไออสูรมังกรนั้นพองขยายแล้วหดตัว ถูกสัตว์ประหลาดหัวมังกรตนนั้นสูบกลืนเข้าสู่ร่างกายจนหมดสิ้น
ตี้จวินเซียวอกสั่นขวัญแขวน รีบนำพาผู้คนทะยานหนีอย่างรวดเร็ว ไออสูรมังกรนี้มิใช่เรื่องล้อเล่น แม้แต่เทียนจวินเช่นเขายังไม่กล้าสูบกลืนเข้าสู่ร่างเพื่อหลอมละลาย สัตว์ประหลาดในไออสูรมังกรย่อมต้องเก่งกาจและน่าสะพรึงกลัวเป็นล้นพ้น!
เขาคือตี้จวินผู้ดูแลเรื่องคีตศิลป์แห่งราชสำนักเซียน ยามที่เซียนตี้จื้อจุนและเซียนต้าหลัวเลี้ยงรับรองแขกเหรื่อผู้สูงศักดิ์ ต้องการสดับฟังบทเพลง เขาก็มีหน้าที่เรียบเรียงบรรเลง เขาก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่ไร้อำนาจแท้จริง อยู่ใต้อาณัติของตี้จวินโจวอู่ รู้สึกว่าตนเองยามต้องเผชิญหน้ากับเซียนมังกรที่รอดชีวิตมาจากยุคดึกดำบรรพ์เช่นนี้ เกรงว่าจะต้องพบกับเคราะห์ร้ายมากกว่าดี!
ในความลนลาน เขากลัดกลุ้มเหลียวหลังกลับไปมอง แลเห็นไออสูรมังกรสลายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงคนประหลาดร่างสูงใหญ่หัวมังกรตัวคนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างกลับดูคุ้นตาอยู่บ้าง
"เคียะเคียะเคียะ!"