เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 543 ราชาแห่งต้นหอม
ภายในเต๋าฉางต้าหลัวสมปรารถนา ท่ามกลางบรรดาสมบัติวิเศษคุ้มกายที่เยี่ยนคงเฉิงโยนทิ้งไว้เมื่อครู่ จู่ๆ มีสมบัติวิเศษรูปทรงปลารูปหนึ่งลอยขึ้นอย่างเงียบเชียบ ประหนึ่งปิศาจมัจฉา งอกกรงเล็บแหลมคม ส่ายหัวสะบัดหาง บินตรงไปยังไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำอย่างไร้สุ้มเสียง
ในชั่วพริบตาที่สมบัติชิ้นนี้เริ่มเคลื่อนไหว ดอกไม้ดอกยักษ์ในเต๋าฉางพลันผงาดขึ้น อ้าปากกว้างดั่งบ่อโลหิต กลืนกินสมบัติวิเศษชิ้นนั้นลงไปทั้งกะโหลก!
ดอกไม้ดอกยักษ์นั้นหลังจากกลืนกินสมบัติวิเศษชิ้นนั้นแล้ว ก็ถอนรากขึ้นจากพื้นดิน เขย่งรากเดินอย่างลับๆ ล่อๆ มาเบื้องหน้าไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำ ราวกับว่าตนเองมีใบหู แนบชิดกับไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำอย่างเงียบเชียบ
สมบัติวิเศษชิ้นอื่นๆ ที่เยี่ยนคงเฉิงโยนทิ้งไว้พลันลอยพุ่งขึ้น เสียงเคร้งคร้างดังสนั่น รุมล้อมระดมโจมตีดอกไม้ประหลาดดอกนั้นอย่างดุเดือด
ทว่าดอกไม้ประหลาดนั้นกลับมิหวาดเกรงแม้แต่น้อย กิ่งก้านสะบัดพลิ้ว บางคราหัวดอกไม้ก็ขยายใหญ่โตดั่งขุนเขา อ้าปากกลืนกินสมบัติวิเศษเหล่านั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
ส่วนที่ภายนอกเต๋าฉาง จากตำหนักกลางที่โจวเทียนจื่อนั่งอยู่นั้น จู่ๆ มีฝูงแมลงเซียนฝูงหนึ่งบินกรูออกมา พากันมุดเข้าไปในเต๋าฉางต้าหลัว
แมลงเซียนเหล่านี้กลับมีพลังไม่ธรรมดา บินเข้าสู่เต๋าฉางทีละตัว ทนทานต่อแรงบดขยี้ของเต๋าฉางต้าหลัวสมปรารถนาของสวีอิ้งได้
ทว่าเต๋าฉางต้าหลัวมิได้เป็นเพียงเต๋าฉาง หากแต่ยังมีสิบทัศน์หลัวเทียน