เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 542 ห้าสุภาพชนแห่งหยวนโซ่ว
ตำหนักกลางขับเคลื่อนเมฆมงคลลอยอยู่เหนือน่านฟ้าห้วงมังกรเหล่านั้น บนเมฆตำหนักกลาง บรรดาหญิงสาวได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของเยี่ยนคงเฉิง ในใจต่างเกิดความเวทนา "คุณชายท่านนี้ช่างตายอย่างอนาถแท้ๆ"
โจวเทียนจื่อใจกระตุกวูบ กล่าวกับหลิวหรูอี้ว่า "คนที่ส่งเสียงร้องโหยหวนคือเจ้าสำนักเอ๋อเหมยเยี่ยนคงเฉิง คนผู้นี้แม้ขอบเขตการบำเพ็ญจะไม่สูง ยังมิได้เป็นเซียน ทว่าต่อให้เซียนที่นี่ตายไปเก้าสิบเก้าส่วน เขาก็ไม่มีวันตาย ในห้วงมังกรย่อมต้องปลอดภัยแล้วเป็นแน่ พวกเราเข้าไปได้"
หลิวหรูอี้เห็นเซียนตายในห้วงมังกรระลอกแล้วระลอกเล่า ยอดฝีมือแห่งแดนเซียนที่มาที่นี่ เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ล้มตายไปเกือบครึ่ง อดมิได้ที่จะตื่นตระหนกขวัญผวา
"ศิษย์พี่ หากว่าที่นี่ยังมีอันตราย..." นางอดลังเลมิได้
โจวเทียนจื่อกล่าวอย่างสุขุม "ข้าเพื่อรวมหยวนโซ่วเป็นหนึ่งเดียว ได้เคยสืบค้นศึกษาบรรดาผู้คนในพิภพหยวนโซ่วที่มีคุณสมบัติพอจะคุกคามข้ามาหมดแล้ว คิดค้นแผนการรับมือพวกเขาไว้ทั้งหมด การคาดเดาของข้า ย่อมไม่มีทางผิดพลาดอย่างเด็ดขาด"
หลิวหรูอี้ทำได้เพียงขับเคลื่อนเมฆเซียน แบกรับตำหนักกลางมุ่งหน้าเข้าสู่หนึ่งในห้วงมังกรเหล่านั้น ซึ่งก็คือรอยแยกลึกที่เยี่ยนคงเฉิงเพิ่งเข้าไปเมื่อครู่นั่นเอง