เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 537 ผู้คนทรยศญาติมิตรตีจาก
ฝึกฝนสิบทัศน์จนสำเร็จ ซ้ำยังเป็นทายาทผู้สืบทอดแห่งสำนักพรตซ่างชิง เชี่ยวชาญคัมภีร์หวงถิงและคัมภีร์แท้จริงมหาต้งซ่างชิง สำเร็จทั้งไท่จี๋และอู๋จี๋ นี่มิใช่อาจารย์ของตน นักพรตชิงเสวียนหรอกหรือ?
ภายในใจของเหวยซวี่หลงเหลือเพียงความหวาดผวา
นักพรตชิงเสวียนตายไปนานมากแล้ว ตายไปก่อนหน้าที่เขาจะถูกสะกดถึงสองหมื่นปีแล้ว!
อีกทั้งชิงเสวียนไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้อย่างเด็ดขาด เพราะคนที่ลงมือจัดการเขานั้นร้ายกาจเกินไป ไม่มีทางเปิดโอกาสให้เขาได้ฟื้นคืนชีพเลยแม้แต่น้อย
ทว่าเรื่องราวใดๆ ในโลกล้วนยากจะรอดพ้นคำว่าเผื่อไว้ หากเกิดชิงเสวียนยังไม่ตายขึ้นมาเล่า?
สมองของสวีอิ้งแล่นปราดเปรื่องขึ้นมาทันที หัวเราะพลางเอ่ย "เด็กโง่ ในที่สุดเจ้าก็ดูออกแล้ว ถูกต้องแล้ว ข้าก็คือชิงเสวียน มาเถิด ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชานี้ให้แก่เจ้า เมื่อเจ้าฝึกฝนแล้วก็จะได้บรรลุเป็นจื้อจุน"
เขาตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะถ่ายทอดวิชาที่มีช่องโหว่สารพัดให้แก่เหวยซวี่ ขอเพียงเหวยซวี่กล้าเรียน รับรองว่าฝึกปุ๊บก็ตายปั๊บ
เหวยซวี่ได้ยินวาจานี้ ก็เกิดความแคลงใจในอก กวาดสายตาพินิจสะพานเทพไท่อีอย่างละเอียด หัวใจที่แขวนค้างพลันผ่อนคลายลง ยิ้มพลางกล่าวว่า "เมื่อครู่ข้าคงหน้ามืดตามัวไปเอง ถึงได้คิดว่าเจ้าคืออาจารย์กลับชาติมาเกิด แต่อภิญญาของเจ้านี้ยังหยาบกระด้างเกินไป หากเปลี่ยนเป็นอาจารย์หลอมสร้างสะพานทองคำนี้ขึ้นมา ย่อมต้องพิถีพิถันทุกรายละเอียด ทำให้สะพานนี้สมบูรณ์แบบยิ่งกว่านี้แน่นอน"