เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 536 หนึ่งไม้บรรทัดต้องโดนแน่
เหวยซวี่ยืนตระหง่านดั่งขุนเขา มองดูสวีอิ้งที่พุ่งทะยานเข้ามาหาตน ยิ้มพลางกล่าวว่า "ข้าพบเห็นพวกแมงเม่าบินเข้ากองไฟในโลกมนุษย์อยู่บ่อยครั้ง ฝีมือมิได้ความ ทว่ากลับเดือดดาลจนผมชี้ชัน สละชีพเพื่อความรักพวกพ้องชั่ววูบ หกแสนปีผ่านพ้น เดิมทีข้าคิดว่าคนประเภทนี้คงตายสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว ไม่นึกเลยว่าในโลกหล้าจะยังมีอยู่อีก"
พลังอิทธิฤทธิ์ของเขาระเบิดออก ฟ้าดินรอบด้านพลันบิดเบี้ยว หมุนคว้าง มิติราวกับมิมีอยู่จริง ถูกเขาพับซ้อนเป็นรูปลักษณ์ใดๆ ก็ได้ตามอำเภอใจ!
"น่าเสียดาย วันนี้ต้องลดลงไปอีกหนึ่งคนแล้ว!"
พลังอิทธิฤทธิ์อันเผด็จการไร้เทียมทานถึงเพียงนี้ สวีอิ้งเพิ่งเคยพานพบเป็นครั้งแรกในชีวิต
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา ไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำก็แผ่กว้างออกในมือของสวีอิ้ง ชั่วครู่เดียวเกือบทุกมิติที่บิดเบี้ยวล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยของไม้บรรทัดวัดฟ้า ฟาดประดังเข้าใส่เหวยซวี่พร้อมเพรียงกัน!
"สมบัติวิเศษจื้อจุน?"
เหวยซวี่ตกตะลึง กำหมัดขวาแน่นโดยไม่หยุดคิด ทันใดนั้นมิติที่บิดเบี้ยวรอบด้านถูกเขากำไว้ในมือ แผนภาพขุนเขาสายน้ำที่ซ้อนทับกันหลายชั้นอันตรธานไป เหลือเพียงไม้บรรทัดเดียว เสียงเพียะดังสนั่น ฟาดลงบนกำปั้นของเขา กำปั้นของเขาพลันถูกฟาดจนผิวแตกเนื้อปริในทันใด!
"ไม้บรรทัดวัดฟ้าขุนเขาสายน้ำ?"