เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 531 เหนือเก้าชั้นฟ้า
สวี่อิ้งมองดูสุนัขดำตัวใหญ่ตัวนี้ตาค้าง ในสมองปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่า เหตุใดในอดีตหลังจากตนเดินออกจากสุสานเซียนของเอ้อร์หลางเจินจวิน จึงไม่ยอมปริปากพูดถึงเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสุสานเซียนเลยแม้แต่น้อย
มีหรือที่หลังจากออกไปแล้ว ตนจะบอกเสี่ยวเทียนจุนได้ว่า ตนสาบานเป็นพี่น้องกับหมาในสุสานเซียน ซ้ำยังกราบสุนัขดำตัวใหญ่ตัวนี้เป็นพี่ใหญ่?
เสี่ยวเทียนจุนจะมองอาจารย์ผู้ปรีชาสามารถเกรียงไกรเยี่ยงตนเช่นไร?
ในสายตาของเสี่ยวเทียนจุนเต็มไปด้วยความกังขา มองดูสวี่อิ้ง เอ่ยเสียงต่ำ "อาจารย์... ท่านลุง?"
เขาสับสนอยู่บ้าง นี่มิใช่ครั้งแรกแล้ว เสี่ยวเทียนจุนยังจำภาพเหตุการณ์ที่สวี่อิ้งให้ตนเรียกหวันชีและระฆังใหญ่ว่าท่านอาได้ ยามนี้ยังมีท่านลุงโผล่เพิ่มมาอีกคน
สวี่อิ้งส่งสายตาบอกให้เขาสงบจิตใจไว้ก่อน เสี่ยวเทียนจุนครางฮึ อยากจะบอกว่าตนเองชินชานานแล้ว ทว่าก็ยังคงทำใจยอมรับได้ยากอยู่ดี
สุนัขดำตัวใหญ่นั้นกล่าว "ในเมื่อเจ้าตามหาข้าพบแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะเปิดหน้าต่างพูดกันตรงๆ"
มันหันตัวกลับมา สีหน้าเคร่งขรึมกล่าว "เมื่อก่อนเจ้าบอกว่า หลังจากออกไปแล้วจะกลับมาหาข้าบ่อยๆ แล้วผลลัพธ์เล่า? ผ่านไปเกือบห้าหมื่นปี เจ้าถึงเพิ่งกลับมาสักเที่ยว วันนี้ ข้ากับเจ้าตัดขาดบุญคุณความแค้น ไม่เป็นพี่น้องกันอีกต่อไป!"
เสี่ยวเทียนจุนมองไปยังสวี่อิ้ง เผยแววตาคาดหวัง "อาจารย์ มิสู้ท่านตอบตกลงไปเถิดขอรับ?"