เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 489 บุตรชายคนดีของสวี่อิ้ง
"หาโอกาส รีบหนี?"
สวี่จิ้งใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เผชิญหน้ากับจื้อจุน คิดจะหนีแล้วจะหนีไปที่ใดได้?
เขาได้ก้าวเข้าสู่กระดานกลแล้ว อยู่ในค่ายกลกระดานของจื้อจุน ไม่ว่าอย่างไรก็หนีไม่พ้น และไม่มีวันหนีรอดไปได้
"อาอิ้งในอดีตถือปิ่นปักผมมายังราชสำนักเซียน ยอมเป็นสุนัขรับใช้อย่างว่านอนสอนง่าย ก็คงจะตระหนักถึงจุดนี้เช่นกัน ข้าไม่อาจหนี อย่างน้อยในเวลานี้ก็ไม่อาจหนีได้"
เขายิ้มพลางโอบกอดภรรยาเข้ามาไว้ในอ้อมอก คิดในใจ "เช่นนั้นก็ขอเป็นสุนัขรับใช้อันดับหนึ่งแห่งราชสำนักเซียนเสีย ก็นับว่าเป็นสองวีรบุรุษพ่อลูกเช่นกัน"
ปากน้ำแม่น้ำไน่เหอแห่งปรโลก
ท้องฟ้าของปรโลกพลันสั่นสะเทือนรุนแรง มีแสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องลงมาจากฟากฟ้า จากนั้นแสงสว่างก็ระเบิดออก อานุภาพยิ่งใหญ่เกรียงไกรกว่ายามที่พวกเซียนหวังและเซียนจวินอย่างเหลียงเย่ว์และอิ่นอวี้จุติลงมาเมื่อครู่เสียอีก!
ท้องฟ้าประดุจผืนม่านที่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง มิติแตกระเบิดไม่ขาดสาย ประหนึ่งยากจะรองรับร่างกายของหลิงอู๋ซินบุตรแห่งหยวนจวินได้!
ภายในปรโลกถึงกับปรากฏสายอัสนีบาต เพลิงอัสนีม้วนตลบอยู่กลางเวหาไม่หยุด แผ่กระจายออกไปรอบทิศ ส่งเสียงระเบิดกึกก้องเป็นระลอก บนท้องนภามีแสงเซียนอันเจิดจ้าเอ่อล้นออกมา ทันใดนั้นมีใบหน้าอันไร้ตำหนิหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นบนม่านฟ้า กว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง